Gönülsüz Kökten Dinci

Kitap Adı: Gönülsüz Köktendinci

Yazar: Mohsin Hamid

Sayfa Sayısı: 199
Okuduğum Yayınevi: Pegasus
Basım: 1 / 2013

Mohsin Hamid'in Türkçe'ye "Gönülsüz Kökten Dinci" adıyla çevrilen romanını yeni bitirdim. Kitaba övgüler kısmında Philip Pullman'ın, Elif Şafak'ın, Mira Nair'in yazıları var. Ayrıca Mira Nair kitabın filme çevrilmesinde yönetmen koltuğunda bulunuyor. Filmini henüz izlemedim ama onu da merakla izleyeceğim.

Kitapçıda gezerken dikkatimi çekmişti böylece alıp okuma fırsatı buldum. (Raftan çekip aldığım, okuyunca da beğendiğim kitaplar çoktur.Gönülsüz Kökten Dinci de benim için öyle bir kitap oldu.) Yaklaşık 200 bir roman ama sayfaların altındaki fikir ve düşünce çok sağlam bir temele yayılmış. Mohsin Hamid olayları farklı bir şekilde anlatmış. Birincil ağızdan bir anlatımı olan kitapta olaylar çok hızlı ilerliyor. Bir sonraki sayfada ne olacağını insan gerçekten büyük bir merakla bekliyor ve kitap -beni etkileyen- beklemediğiniz bir anda bitiveriyor.

Kitaptaki ana karakter Cengiz, Amerika'nın en prestijli üniversitelerinden Princeton'da okuyan ve ardından da çok dolgun bir maaşı olan bir şirkette işe giren bir Pakistanlı. Kitap kendi içinde iki kutup barındırıyor. 11 Eylül olayları öncesi ve sonrası. Cengiz ise bu iki safha arasında 3 dönemden geçiyor. Yazar bu üç dönemi uyanışın aşamalarıyla vermeye çalışmış.

"Zaman tek bir yönde ilerler. Unutma bunu, değişim her zaman esastır."

"Değişime direnmeye çalışırlar. Oysa güç, değişimin kendisi olmaktır."

Cengiz öncelikle Amerikan Rüyasının içine hapsolmuş,gücü ve değişimi esas alan fakat nereye ait olduğunu kendisi de bilmediği için farklı rollere bürünen bir karakter iken 11 Eylül'de Amerika'nın geçirdiği değişimle kendisi de bir değişimden geçip huzuru ve kendisi için doğru olanı Pakistan'a yerleşmekte buluyor.

"Arzularımızın bedeliyle yüzleşme konusunda midesi hassas tipler değiliz."

Kitap, özgürlük, bağımsızlık ve insan kavramlarının önemi üzerine yazılmış. Ama mesajı Cengiz'in duygularından, düşüncelerinden ve kendi kendine girdiği vicdan muhasebesinden anlıyorsunuz. Amerikan terörizminin yanında diğer terörizmlere de başkaldırıp, sadece bir sakalın insanların bakışlarını ne derecede değiştirebildiğini gözler önüne sererken bir yandan da Cengiz'in umutsuz aşkı içinde sonsuzluğa ulaşmaya çalışmasını da okuyorsunuz.

"Terörizmin tanımında, asker üniforması giymeyen, yalnızca örgütlü ve siyasi amaçlarla hareket eden katillerin öldürdüğü sivillere gönderme yapılıyordu. Eğer insanoğlunun en önemli, biricik önceliği bu idiyse, o zaman asker üniformalı katillerin de olduğu topraklarda yaşayan bizlerin yaşayan bizlerin yaşamı önemsiz bir zaiyattan başka bir anlama gelmiyordu."

Okunulması ve anlaşılması gereken kitaplardandır, tavsiye ederim. :)

Tatlı Rüyalar

Kitap Adı: Tatlı Rüyalar

Yazar: Alper Canıgüz

Sayfa Sayısı: 186

Okuduğum Yayınevi: İletişim
Basım: 18 / 2014

Tatlı Rüyalar, Afili Filintalar yazarlarından Alper Canıgüz'ün yayınladığı ilk kitabı.İletişim Yayınları'ndan (Bknz.Okumak İptiladır, Müptelalara Selam!) 2000 yılında çıkmış. Kitabı okumak için biraz geç kaldım ama değdiğini düşünüyorum. Kitabı Alper Kamu serisi ile karşılaştırmak istemiyorum ve bu karşılaştırmadan da hoşlanmıyorum. Alper Canıgüz dil açısından hep aynı rahatlıkta ve okunabilirlikte. Ama bu kötü ve rahatsız edici bir durum değil.
Kitap psiko-absürd, romantik, komedi sınıflaması içinde. Ve kitap gerçekten de bu sınıflamaya uyuyor, ama bu sıralama ile uyduğunu düşünmüyorum.:)

Oldukça ilginç bir konu işlemiş Canıgüz. Her şey Hector Berlioz'un gazetede satılık bir yaşam ilanı görmesiyle başlıyor. Paralel evrenler, Freudyen bakış açıları ve eleştirileri, medreseli talebeler ile üniversite hocaları ve üç milyon dolar... Ayrıca Canıgüz'ün Psikoloji mezunu olmasının esintileri bir hayli mevcut kitapta.

Geniş bir karakter ağı ve üretkenlik açısından yazara fazlasıyla içerik veren bir öykü kurgusu dikkat çekiyor. Alper Canıgüz'ün dili sade, akıcı, mizah dolu ve bir çırpıda kitabı size okutacak şekilde sürükleyici. Kitap zaten çok uzun ve yorucu değil, 186 sayfa. Ama kitapta beni en çok üzen nokta böylesine güzel bir anlatımı olan Canıgüz'ün, kurguladığı bu hikayeyi biraz derinliksiz bırakması oldu. Yine de Canıgüz, Inception'dan önce Inception'ı anlatmış dedim okurken. Kitapta olaylar gelişmeye başladığında aklıma gelen ilk şey bu film oldu. Ama derinliğinin çok olmaması, beni yüzeyde bıraktı.

Kitapta en sevdiğim karakter ise Profesör Olcayto Fişek oldu.

Yirmi beş yıllık öğretim üyesi Olcayto Fişek sınıfa girdiğinde, mesleğe ilk başladığı günkü inançlarının hiç değişmediğini fark etti: Öğrencilerinin hepsi gerizekalıydı.

Ve nedense en sevemediğim karakter ise Nalan oldu. Nalan'ın belki de benim anlayamadığım psikolojik bir yönü var, bilemiyorum. Ama kitapta da geçtiği gibi; "Bazen bir penis sadece bir penistir." Böyle de olabilir.

Ve en çok güldüğüm kısım ise;

Hector anan, gangster baban!'idi.

Güzel bir sonla biten ve gülümsemek isteyeceğiniz bir kitap okumak istiyorsanız Alper Canıgüz'ün diğer kitapları gibi Tatlı Rüyalar da çok akıllıca bir seçim olur.

İyi okumalar!:)

Duyguların Psikolojisi

Kitap Adı: Duyguların Psikolojisi

Yazar: Nevzat Tarhan

Sayfa Sayısı: 240

Okuduğum Yayınevi: Timaş

Basım: 16 / 2014

Prof. Dr. Nevzat TARHAN tarafından kaleme alınmış ve dört bölümde duygulara yaklaşımı anlatan bir kitap. Önsözünde dikkatimi çeken Edison’dan yaptığı alıntı oldu. “En büyük icat ottur, bizim yaptığımız icat ve keşifler mevcudu göstermektedir.” Açıkçası önsözde yazarın karşıma Edison ile çıkması ve yazarın hakkındaki dedikodular kitaba biraz önyargıyla yaklaşmama neden oldu. Ama ilerledikçe kullandığı dil ve açtığı ufuk bu önyargıyı yıktı. Salt olarak kitaba bakıldığında insana duyguların hayatımızın neresinde olduğunu, bakış açımızın ne kadar kısıtlı olduğunu ve kötü duygular diye adlandırdığımız; kin, nefret, bencilliğin her zaman “kötü” olmadığını anlatıyor.

Kitabın ilk bölümünün başlığı “Duygular”. Bu bölümde daha çok duyguların biyolojik temellerinden, sağ beyin-sol beyin-ön beyin kullanımlarının birbirleriyle olan ilişkilerinden, sezgisel duygu ve altıncı his ilişkisinden bahsediyor ve davranış zekâsı olgusunu ele alıyor. Beynimizin duyguların oluşmasında kaynaklık mı, yoksa aracılık mı yaptığının üzerinde duruyor. Bölümde en çok ilgimi çeken kısım “Acı, insanı değişime götürür” başlığı oldu. İnsanın üzüntü duygusunu, değişim için itici güç oluşturduğunu biyolojik bir dille anlatmış Tarhan.

İkinci bölüm ise “Olumlu Duyguların” kısmı.

“Kâinatı sevgi yönetiyor.”
Dante

Sevginin zıddı nedir? Bu soruya genelde nefret diye cevap verilir. Bu bölümde Tarhan, sevginin zıddının korku olduğunu, sevgi azaldıkça korkunun da artacağından bahsetmiş. Sevgiyi bağlılık ve değer ilişkileriyle birlikte inceleyen yazar sadece aşktan değil sevginin getirdiği güven, merhamet ve şefkat duygularını da ele almış. Ayrıca bölümde Mevlana’dan, Dante’den, Eric Fromm’dan alıntılar da bulunmakta. Bu alıntılar da kitaba ve anlatıma zenginlik katmış. İlk bölümde acı, insanı değişime götürür düşüncesiyle yola çıkan yazar bu bölümde insanın acıdan kaçma dürtüsünü ele almış. Açıkçası iki bölümü birleştirip sentez etmesini isterdim ama ayrı ayrı ele alınmış iki konu da.

Olumlu duygulardan sonra, üçüncü bölümde karşımıza olumsuz duygular çıkıyor. Bölüm yoğun bir şekilde empati yoksunluğunun üzerinde duruyor. Özellikle bencilliğin bu yoksunluğa yola açtığını belirtirken bencilliğe de“sosyal kanser” adı veriliyor kitapta. Ardından bencilliğin iyi taraflarına değiniliyor. Aklın önüne geçmediği ve doğru yorumlanıldığı sürece bencilliğin de önemli olduğu vurgulanmış. Hırs, gurur ve kibirle devam eden anlatımda kibrin ilacı tevazu olarak gösteriliyor ve zıddı olarak da düşük benlik algısı tanımlanıyor. Utangaç olmanın sevimlilik belirtisi olduğundan bahsedilirken utanmanın yok olmasının bencilliğe, empati yoksunluğuna ve sorumsuzluğa sürüklediğini anlatan yazar, gereğinden fazla utanmanın ise karşımıza “sosyal fobi” olarak çıkacağını gösteriyor.

“İntikam adil değildir, kaybedileni geri getirmez.”

Kitabın son ve dördüncü bölümünde ise duygusal zekâya yer veriliyor. Duygusal analiz yapan kişinin kendine sorması gereken soruların üzerinde duran yazar, Batı ve Doğu öğretilerine bu bölümde oldukça yer vermiş. Duygusal zekâyı Doğu’nun ve Batı’nın değerleriyle yeniden yorumlamış. Ana fikir olarak ise Batı’nın yönteminin Doğu’nun felsefesiyle yorumlanması gerektiğinin üzerinde durmuş.

Benim kitapta en beğendiğim bölüm ise sonsöz: Ferrari’yi kalben terk etmek.

Robin Sharma’nın “Ferrarisini Satan Bilge” kitabına biraz taş getirse de yorum olarak gerçek çözümün Ferrari’yi satmak değil; sahibi olduklarımızın fazlasını insanları mutlu etmek için kullanmak olduğunu söylüyor.

Duygularımızı anlamada ve yorumlamada faydasının fazla olduğunu düşünüyorum, keyifli okumalar! :)

İki Şehrin Hikayesi

Kitap Adı: İki Şehrin Hikayesi

Yazar: Charles Dickens

Sayfa Sayısı: 496

Okuduğum Yayınevi: Antik Batı Klasikleri

Basım: 1 / 2014

"Zamanların en iyisiydi. En kötüsü de. Akıl çağıydı, budalalık çağı da. İnanç çağıydı aynı zamanda, ama inkar çağıydı da. Bir taraftan aydınlık, bir taraftan da karanlık bir mevsim yaşanıyordu. Umudun baharıydı, yeisin kışı... Her şeyimiz vardı, ama hiçbir şeyimiz yoktu. Hepimiz doğruca cennete gidiyorduk ama hepimiz cehenneme de gidiyorduk.

İki Şehrin Hikayesi bu satırlar ile başlıyor. Giriş cümlelerini en sevdiğim kitaplar arasında. Genelde ilk sayfalar sıkar beni, ama çok şahane bir girişle sıkıcılıktan eser bırakmıyor kitap. Ben Lacivert Yayıncılık'ın Antik Batı Klasikleri serisinden okudum ve çevirisini yer yer yetersiz hissettim. Ki zaten giriş cümlesini dahi İngilizce olarak okuduğunuzda çevirinin farkını da çok net bir şekilde görüyorsunuz.

Charles Dickens'ın klasikleşmiş bir romanı olan İki Şehrin Hikayesi/A Tale of Two Cities yazıldığı dönemdeki romantik akımın izlerini yoğun olarak taşıyor. Bir kitap nasıl ve neden klasikleşir, İki Şehrin Hikayesi bu konuyu okunduktan sonra en iyi açıklayan kitaplardan birisi. Dickens her konuda o kadar ölçülü yaklaşmış ki betimlemelerde boğulmuyorsunuz ya da eleştirel yoğunlukta kendinizi çıkmazda bulmuyorsunuz. Fransız İhtilali döneminde İngiltere ve Fransa'yı konu alıyor. Bir yandan burjuvazi sınıfın, bir yandan da halkın sorunlarını anlatırken salt bir siyasi dönem eleştirisi yapmıyor. Hiçbir tarafı tutmadan Fransız İhtilali'nin doğuşunu, gelişmesini ve son halini anlatıyor yazar.

Gücü ele geçiren her kim olursa olsun ne kadar zalimleşebileceğini, burjuvalar tarafından ezilmiş halkın da güçlendiğinde her şeyi yakıp yıkabileceğini tüm çıplaklığıyla gözler önüne sererken karşılıksız bir aşkı ve bir baba ile kızın yıkılmaz duygusal bağını da içinde barındırıyor. Karakterler zarif, diyaloglar sakin ve kısa ama çok anlam barındırıyor içlerinde.

Ve başlangıcı gibi bitişi de Carton'ın insanın içine işleyen cümleleri ile bitiyor. Eğer bir İngiliz klasiği okumak istiyorsanız Dickens'ın bu romanının en iyilerinden olduğu konusunda kesinlikle şüpheniz olmasın. Yumuşak geçişli ve hoş anlatımıyla size hem tarihi bir şölen hem de büyük bir fedakarlığın hikayesini sunacak.

"İntikam, jüri ve yargıcı görüyorum. Eskiyi yok edince ortaya çıkan sıra sıra yeni despotlar... Güzel bir şehir görüyorum ve bu boşluktan yükselen güzel insanlar... Ve onların zaferlerinde ve yenilgilerinde, daha gelecek uzun yıllar boyunca, bu zamanın kötülüklerinin kendilerini tükettiklerini görüyorum.
Onu görüyorum, yaşlı bir kadın... Bugünün yıl dönümünde benim için dua ediyor. Onu ve kocasını görüyorum. Yolun sonunda, gelmişler topraktan yatağın içinde yan yana yatıyorlar. O çocuğu görüyorum, onların kucağında yatan, eskiden benim olan o hayat yolunda yürümeyi hak kazanan. O hakkı öyle güzel kazandığını görüyorum ki, benim ismim, onun isminin ışığında anlam kazanıyor. Ve duyuyorum, duyuyorum çocuğa benim hikâyemi anlattılarını, zayıflayan, sevecen sesleriyle.
Bugüne kadar yaptığım en iyi, en iyi şey bu! Yakında kavuşacağım huzur, bugüne kadar tattığım her şeyden daha iyi..."

Ve merak edip girişi İngilizce okumak isteyenler için;

"it was the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of light, it was the season of the darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to heaven, we were all going direct to the other way- in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good and evil, in the superlative degree of comparison only. "

Tess

Kitap Adı: Tess
Yazar: Thomas Hardy
Sayfa Sayısı: 543
Okuduğum Yayınevi: Martı (Çok tavsiye etmiyorum.)
Basım: 1 / 2015

Tess romanı Thomas Hardy'nin 1891 yılında yazdığı bir İngiliz Edebiyat eseridir. Kitapta ana karakter olan Tess bir köylü kızıdır. Tess'in babası asil bir soydan geldiklerini öğrendiğinde zengin akrabalarıyla irtibat kurmaya çalışır ve olaylar böyle başlar. İrtibat kurduğu ve akraba olduklarını düşündükleri bir kişinin yanına Tess'i yerleştirirler ama aslında bu kişi soyadını sonradan değiştiren sahte bir akraban başka biri değildir. Roman Tess'in yanında iki karakterle birlikte sürükleniyor başka mecralara. Alec D'urberville ve Angel Clare. İki zıt kutup olan bu karakterlerin aldıkları kararlar ve yaptıkları eylemler Tess'in hayatına yön verir. Tess her dönemeçte ayakta durmaya, güçlü kalmaya çalışsa da kederi onu takip eder.

Kuzeni olduğunu düşündüğü Alec tarafından tecavüze uğrayan ve hamile kalan Tess evine döner. Fakat çocuğu doğumdan kısa süre sonra ölür. Dedikodular ve baskılar yüzünden köyde daha fazla barınamayacağını düşünerek onu kimsenin tanımadığı bir yere gider ve orada Angel Clare ile tanışır.

Benim gözümde Angel Clare Tess'in yüksek ideallerini, geleceğini ve umutlarını yansıtırken; Alec D'urberville ise Tess'in sırtına yapışan ve gittiği her yerde onun peşinden sürüklenen karanlık bir geçmiştir.

Angel Clare, Tess'e kısa zamanda aşık olur. Tess, geçmişi yüzünden en başta kabul etmek istemese de ona olan duyguları nedeniyle kabul eder ve evlenirler. İkisi de evlendikten sonra birbirlerine bir şey itiraf edeceklerini söylemiştir. Tess'in itirafı Alec olacaktır ama Angel da geçmişte, kendinden yaşça büyük bir kadınla Londra'da ilişki içinde olduğundan bahseder ve Tess'ten onu affetmesini diler. Aynı itirafı Tess yaptığında ise onun bir günahkar olduğunu söylerek Tess'i terk eder. Burada yargısız infazından dolayı Angel asıl kötü karakter gibi gözükebilir fakat romanda sığlığı, kötülüğü ve yasak olanları asıl temsil eden Alec'tir. Çünkü Angel toplum kurallarının üzerindeki baskısından dolayı affedemiyor Tess'i, ama Alec topluma tamamen karşı koyan bir insan.

Bunun yanında kitabı okurken, ana karakterleri birçok kez silkeleme isteği uyandı içimde ve romanda Thomas Hardy'nin klasikleşmiş karamsarlığı çok açık bir şekilde görülüyor. Ayrıca kitap Thomas Hardy'nin bir geçiş dönemi yazarı olmasının izlerini de yoğun bir şekilde barındırıyor. Aristokrasinin çöküşünü, yenilikçiliği ve burjuvazi karışımını kitapta hissediyorsunuz. Ve hepsinin arasında sıkışıp kalan Tess'in savruluşunu görüyorsunuz.


Geceleyin otların üzerine uzanıp dosdoğru yukarıya, parlak yıldızlara bakacaksınız. Yıldızlara odaklanırsanız çok geçmeden ruhunuzun istemediği bedeninizden yüzlerce, yüzlerce mil uzağa gittiğini anlarsınız.

Hardy, erkek egemen toplumun kadını yok sayan, onu sadece ve sadece ihtiyaç duyulan bir maddeye indirgeyen tutumunu çok açıkça anlatırken Angel'in seçimiyle bireylerin ikiyüzlülüklerini de öne seriyor. Yazarın dili sade ve betimlerken gözünüzde tam anlamıyla canlanmasını sağlayan bir güce sahip. Fakat konu ve işleniş bakımından diğer İngiliz klasikleri arasında geride kalıyor. Bilinmeyen bir konu değil ama Thomas Hardy'nin gözünden okumak isteyenlere önerebilirim.

Ayrıca roman 1979 yılında Roman Polanski tarafından filme çevrilmiştir ve 3 Oscar olmak üzere toplam 13 ödül kazanmış, 12 ödüle de aday gösterilmiştir.

Dalgaların Sesi

Kitap Adı: Dalgaların Sesi

Yazar: Yukio Mişima

Sayfa Sayısı: 174

Okuduğum Yayınevi: Can

Basım: 1 / 2014

Dalgaların Sesi bir Yukio Mişima romanı. Ama benim Yukio Mişima ile tanışmam edebi yönü ile olmadı. Mişima sıkı bir Japon geleneklerini savunucu ve bu doğrultuda yaptığı bir protesto ile seppuki (geleneksel Japon intihar biçimi) yaparak hayatına son vermiş bir yazar. Japon kültürünü araştırırken bir anda karşıma çıktı Mişima ve tarzı ile de bende sağlam bir yer edindi. Ondan sonra Mişima'nın edebi yönü ile tanıştım. Okuduğum ilk romanı ise Dalgaların Sesi, yazar üç kez Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilmiş ancak kazanamamış. Açıkçası kazanmasını isterdim çünkü sevdiğim yazarlar arasında çok iyi bir yerde.

Dalgaların Sesi küçük bir Japon adası olan Uta-Jima'da geçiyor. Burası küçük, insanların dürüst olduğu, geçimlerini balıkla, dalış yaparak sünger çıkartarak sağladığı, adadaki kadının da erkeğin de sorumluluklarından kaçmayıp görevlerini en iyi şekilde yapmaya çalıştığı bir yer. Baş kahraman Sinji, saf, iyi niyetli ve çok konuşmayan birisi. Hikaye ise babası ölen ve annesine ile kardeşine balık teknesinde çalışıp bakan yoksul bir genç Sinji ile adanın en zengin adamının kızı Hatsue arasında başlayan ilk aşkı konu alıyor. Aralarındaki temiz ve saf hikayeyi anlatırken yazarın dili de bir o kadar duru. Uzun betimlemeler, yoran ve sıkan çıkmazlar yok hikayede. İki gencin kalbi kadar saf cümleler de.

Doğanın insanlar için söylediği şarkıyı duyabilen bir kahramanın yeni yetmelikten nasıl kendi iradesine sahip olabilen bir insan olduğunu da gördüm okurken. Ve doğayı dinlemenin sadece durgun denize bakmak değil, vücudunuzu döven dalgaların arasında kulaç atmak olduğunu da öğreniyorsunuz. Yazar anlatırken Sinji'nin yanaklarına iğne gibi batan rüzgarın uğultusunu duyacak, Hatsue'nin dalış yaparken yanmış ensesinin rengini görecek ve tuzlu suyun tadını alacaksınız. İyi okumalar :)

Bir Düş İçin Ağıt

Kitap Adı: Bir Düş İçin Ağıt

Yazar: Huber Selby Jr.

Sayfa Sayısı: 298

Okuduğum Yayınevi: Ayrıntı Yayınları

Basım: 2 / 2014

 

Kitabı böyle çevrilmiş ama ben filminin çevirisindeki gibi "Bir rüya için ağıt" demeyi seviyorum. Kitap bir bağımlılığın içine çekip erittiği dört insanın hikayesini anlatıyor. Amerikan rüyasının arka perdesinin sinsice aralanmasını anlatan, üslubu ve cümle kalıpları farklı olan bir kitap.

Bir televizyon çalma ile hikaye başlıyor ve bağımlılık nüfuz ettiği damarlardan kitabın sonunda değerli parçaları kopartıyor. Okuduğum başka bir kitapta şöyle bir cümle geçiyordu "Çalmak büyük bir suçtur." Bunu kitapta şöyle açıyordu; yalan söylerseniz insanların doğruyu öğrenme hakkını çalarsınız, bir babayı öldürürseniz çocuğunun babasıyla büyüme hakkını çalarsınız. Çalmak genel bir kavramdır. Bu kitaptaki baş-rolde ise çalmaktan başka bir şey yapmayan bir olgu var: Bağımlılık.



Bağımlılık denilince sadece damara zerk edilen uyuşturucu aklınıza gelmesin. Televizyon, yemek, seks, yalan söylemek, çalmak, çikolata... Hepsi bağımlılık olabilir, bağımlılık adını sizin tutumunuza göre alabilir.

Kitapta sıradan hayatlarını mutlu ve pembe bir dünyaya çevirmeye çalışan üç genç var. Bu gençlerden ikisi ise birbirlerine pamuk ipliğine bağlı bir aşka sahip. Çok sıkıldıkları bu dünyada sıkıntılarını dindirmek, ayaklarını yerden biraz uzak tutmak için esrar sararken bir anda hayaller farklı düşünceleri kamçılıyor. Hayaller için para gerekiyor ve para için de bağımlılık satma fikri akla geliyor. Bu noktada kitaba göre aklınıza uyuşturucu gelebilir sanırım. Ama bağımlılık satılan değil, sahip olunan bir şeydir ve karakterlerin bağımlı olma süreçleri hayalleriyle birlikte başlıyor.

Genç kadın kahramanımız bir ressam. Acıyı dindirmek, hayatını sıradanlıktan yaratıcılığa yüceltmek isteyen naif bir kadın. İstekleri ve sonu gelmeyen dozları bedenini en yüksek doz için takas etmesine sebep oluyor. Pamuk ipliğine bağlı aşk böylelikle bir sızı haline gelip geç kalmış bir dozun acısıyla tamamen unutuluyor.

İkinci kahramanımız ise bir siyahi. Arka sokakların yolunu ve yöntemini iyi bilen, annesinden çok küçükken ayrılmak zorunda kalmış bir yetim. Tek istediği huzur, mutluluk ve kavganın olmadığı bir hayat. Ama bir anda kendisini kavganın tam ortasında buluyor ve acısı ise en iyi kavga bittiğinde hissediliyor.

Yaşlı ve dul olan kahramanımız ise bir televizyon bağımlısı. Kocası yıllar önce ölmüş, tek oğlu ise artık onun yaşamıyor. Oğluna delicesine olan bağlılığını ve yalnızlığını ise televizyonla dindirmeye çalışırken bir televizyon programına çıkacağının sevinciyle zayıflamaya başlıyor. Şarlatan bir doktor ve zayıflama hapı zannedilen uyarıcılarla kahramanın hayatı alt üst oluyor.

Ve ana erkek karakterlerden sonuncusu ise beyaz bir erkek. Hayatının sonuna kadar yanında olacak bir izle devam ediyor yaşamına.

Bağımlılık ve kitap insanın her zaman yarınlarından vazgeçmesi gerekmediğini, bazen yarınla birlikte dünleri de unutmak gerektiğini anlatan en iyi yeraltı edebiyatı eserlerinden birisi.